อเวจีเสน่หา (Passion of fire)

 

อันหลุมพรางอเวจีแห่งรัก  เมื่อเผลอไผลล่วงล้ำเข้าไปแล้ว ยากนักถอนตัว  เพราะมันคือ..."อเวจีเสน่หา"

 

 

 

เกริ่นนำ “ไวน์ขาวไว้ดื่มคู่กับปลา ไวน์แดงสำหรับเนื้อ งั้นฉันชักอยากจะรู้เสียแล้วสิ ว่าเนื้อชายชู้อย่างนายมันจะน่าลิ้มลองซักแค่ไหน” ดวงตาเย็นเยียบแข็งกร้าวดุดันดุจพญาราชสีห์โชนแสงโรจน์จ้องเขม็งร่างสั่นสะท้านอย่างลูกกวางน้อยในอาณัติ  ไวน์แดงชั้นดีในแก้วถูกราดช้าๆลงบนเรือนร่างเปลือยเปล่า ดวงตาคู่สวยดุจนัยน์ตากวางเบิกโพลง เย็นเยียบไปทั่วร่างอย่างซ่อนอาการตื่นตระหนกไว้ไม่อยู่เมื่อรับรู้ถึงภัยคุกคามที่กำลังจะเกิดขึ้น...

 

“ฮึก ที่คุณมากล่าวหาผมแบบนี้ ไม่ใช่ว่าตัวคุณเองหรอกหรือที่ไร้น้ำยาน่ะ” “ปากดี! ฉันไร้น้ำยาหรือเปล่า แล้วนายจะได้รู้ หึหึ...” 

 

ร่างบางบอบช้ำไปทั้งตัว หลังผ่านสมรภูมิดิบรองรับอารมณ์แค้นของเขาจนสาแก่ใจ ชายหนุ่มค่อยๆหย่อนปลายเท้าแตะพื้น เพียงแต่ขยับเท่านั้นความเจ็บร้าวก็แล่นปลาบทั่วแนวกระดูกสันหลังจนทรุดฮวบ ร่างกายร้าวทั้งสารพางค์ราวกับถูกไม้แข็งทุบละเอียดทั้งตัว ความรู้สึกหน่วงที่ข้อเท้าทำให้ก้มดูก่อนจะอึ้ง

 

...โซ่…

 

“นี่ถึงกับล่ามกันไว้เชียวหรือ” เขาพึมพำกับตัวเอง ภาพใบหน้าคมดุดันของอสูรในร่างเทพบุตรรูปงามผุดขึ้นในความคิด ชายหนุ่มหลับตาลงทอดถอนใจอย่างเหนื่อยอ่อน เสียงคลื่นลมทะเลซัดสาดอยู่เบื้องหน้า ท้องฟ้าสดใสชวนให้ออกไปโลดแล่น แต่เขาในสภาพนี้ไม่ต่างอะไรกับนกน้อยในกรง มองเห็นท้องฟ้าตรงหน้าแต่ไม่สามารถจะโบยบินขึ้นไปสู่อ้อมกอดสีฟ้านั้น

 

...เมื่อไหร่การลงทัณฑ์นี้จะสิ้นสุดลง หรือมันต้องแลกด้วยอิสรภาพของเขา...ทั้งชีวิต...

 

...ถ้าผมรู้ก่อนหน้านี้ว่าเธอเป็นผู้หญิงของคุณ

 

บางที...เรื่องทั้งหมดมันคงจะไม่เกิดขึ้น...

   คำเตือน-นิยายเรื่องนี้เป็นแนวชายรักชาย (Yaoi) นะคะ ลองอ่านได้ ไม่ชอบก็กดออก -เนื้อหาในเรื่องบางตอนเป็นอิโรติก ไม่เหมาะกับเยาวชนอายุต่ำกว่า18 -ภาษาที่ใช้อาจมีความไม่สุภาพบ้างนะคะ- ชื่อบุคคลและสถานที่ในเรื่องล้วนเป็นเรื่องสมมุติ ผู้แต่งไม่ได้มีเจตนาพาดพิงบุคคลหรือสถานที่ใด 

 

ติดตามการอัพเดตนิยายได้ที่นี่ค่ะ