ฤดูฝน...ที่ผมตาย (YAOI)จบ

เมื่อความตายไม่ใช่จุดจบ...แต่กลับเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่

เสียงบีบแตรดังลั่น ตามมาด้วยเสียงเบรกรถผสานไปกับเสียงร้องอย่างตกใจของคนขับ ภาพตรงหน้าคือรถบรรทุกคันใหญ่กำลังพุ่งข้ามเกาะกลางมาอย่างรวดเร็ว หัวใจของโมกกำลังบีบอัดกันแน่นอย่างหวาดกลัว

โคร่ม!!!

เสียงแรงอัดที่ปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหวก่อนที่แรงเหวี่ยงของรถจะส่งให้ร่างที่นั่งอยู่ในรถลอยหมุนเคว้งไปตามแรงพลิกตลบของรถ ความเจ็บที่สัมผัสได้ทั่วทั้งร่างกายยิ่งทำให้ร่างกายของเขาเย็นเฉียบ สมองไม่สามารถคิดอะไรได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะต้องช่วยเหลือตัวเองอย่างไรในสถานการณ์เช่นนี้ แต่ความคิดที่ดังลั่นอยู่ในหัวคือ...ผมไม่อยากตาย...แต่ถึงอย่างนั้นร่างกายที่ปวดร้าวก็ค่อยๆ แน่นนิ่งไป เลือดสีแดงฉานไหลออกจากบาดแผลต่างๆ ตามร่างกาย ภาพตรงหน้าพล่าเลือนจนมองไม่เห็นว่าอะไรเป็นอะไร แผ่นอกที่สะท้อนขึ้นลงช้าลง...ช้าลง...บ่งบอกว่าสัญญาณชีวิตกำลังจะดับไป...และเพียงไม่นานร่างกายก็เริ่มเย็นเฉียบลงเรื่อยๆ ลมหายใจที่แผ่วลงก็หยุดนิ่งหายไป สติที่ประคองไว้ได้เพียงน้อยนิดจางหายไปในที่สุด!

“มีคนตาย!...” เสียงจากคนด้านนอกรถที่พังยับยู่ยี่ดังขึ้นทั้งสบสันและวุ่นวาย เสียงหวอรถหลายคันทั้งรถตำรวจ หน่วยกู้ภัย และรถพยาบาลดังไปทั่วพื้นที่ เสียงตะโกนว่าคนตายดังระงมไปทั่วพร้อมภาพอุบัติเหตุร้ายแรงที่ดูจากสภาพรถแล้ว...ไม่มีทางรอดได้เลย...

***ประกาศสำคัญมากกก***

KaGe ขออนุญาตรีไรต์เนื้อหานะคะ เนื่องจากจะปรับมุมมองในการบรรยาย และแก้นิสัยนายเอกค่ะ เนื่องจากอยากให้แรงกว่านี้สักนิดเพื่อให้เนื้อเรื่องดำเนินต่อไปได้ เพราะโมกดูแม่พระเกินไปค่ะ และแก้ไขรายละเอียดบางจุด แต่โครงหลักยังไม่เปลี่ยนไปจากเดิมค่ะ เพียงแต่เพิ่มและแก้ในบางสวนเท่านั้น เนื้อหาบางตอนยังคงเหมือนเดิม แต่บางตอนก็มีการแก้ไขค่ะ