INTRO SEASON2
ฤดูใบไม้ร่วง ปี 1965
จอนจองกุก เด็กหนุ่มรูปงามผู้มาจากอนาคตในปี 2015 อาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆที่ไม่ห่างจากพูซานมากนัก เมื่อหลายปีก่อน เมื่อโชคชะตาเล่นตลกกับพวกเขา...ใช่แล้วล่ะ ต้องเรียกว่า”พวกเขา” สิถึงจะถูก ....คิมแทฮยอง เพื่อนแท้คนเดียวที่นี่ที่ตกกระไดพลอยโจนหลงยุคมาพร้อมจองกุก....เด็กหนุ่มทั้งสองอยู่ที่นี่มาได้ 5 ปีแล้ว
“จองกุก!!!! ไอ้ชั่ว ...ไอ้ %^$98wr)+$%”
“อย่าเพิ่งด่า...มึงรีบเปิดไพ่เร็วๆเลย”
“มึงมันขี้โกง...ถ้ากูเล่นแพ้ กูไม่จ่ายเงินให้แน่ๆไอ้จองกุก”
เสียงตะโกนด่าจากปากแทฮยอง เป็นที่ชินชาสำหรับคนในหมู่บ้านนี้เสียแล้ว ...เด็กหนุ่มนักสำรวจเส้นทางจากโซล ที่ชาวบ้านต่างรู้จักและเอ็นดูพวกเขาเหมือนลูกหลาน (เพราะแทฮยองเที่ยวไปออดอ้อนคนเฒ่าคนแก่เสียทั่วหมู่บ้าน) บัดนี้ เส้นทางเดินไปศาลเจ้ากลายเป็นถนนตัดใหม่ที่สร้างจนแล้วเสร็จเมื่อหลายปีก่อน...หน้าที่ของนักสำรวจเส้นทางจอมปลอมของพวกเขาจึงยุติลงไปด้วย
จอนจองกุก...กลายเป็นนักเปียโนที่ถูกกล่าวขนานนาม จนหาตัวจับได้ยาก ...ในปีหนึ่งๆจองกุกสามารถหาเงินได้ไม่น้อยจากการถ่ายทอดบทเพลงที่มีท่วงทำนองสดใหม่ ไพเราะจับใจ และฟังดูลึกลับน่าสนเท่ห์ในเวลาเดียวกัน
คิมแทฮยอง...กลายเป็นขวัญใจสาวน้อยใหญ่และหนุ่มๆประจำหมู่บ้าน ไม่มีใครไม่รู้จักเขาที่มาพร้อมหมวกบนเรือนผมสีน้ำตาลเข้ม พร้อมรอยยิ้มแสนสดใส ดูขี้เล่น ...ภาษาอังกฤษที่เรียนมาเกรดต่ำเตี้ยเรี่ยดินในยุคนั้น กลับมีประโยชน์มหาศาลในยุคนี้เสียได้ (นอกจากหมอจินแล้ว คนในหมู่บ้านก็แทบไม่รู้ภาษาอังกฤษกันเลยน่ะสิ) ... แทฮยองเป็นล่ามให้ทหารอเมริกันและมิชชันนารี่ที่ผ่านมาแถวนี้ ...บางวันก็สอนภาษาอังกฤษให้เด็กๆในโบสถ์
“วันนี้จะไปศาลเจ้ารึป่าววะ...” แทฮยองถามขึ้น
“ไปสิ...กูว่านัมจุนมันคงส่งจดหมายตอบกลับมาแล้วล่ะ” จองกุกตอบในขณะที่เก็บสำรับไพ่
คิมนัมจุน...เพื่อนแท้เพื่อนตายอีกคน ที่นับว่าโชคดีสุดชีวิต...เขายังคงอยู่ในที่ๆควรอยู่ซึ่งเป็นยุคของเขา...นัมจุนคือเพื่อนในมิติคู่ขนาน ที่ตอนนี้เป็นนักข่าวสายแข็งในวงการสื่อคนหนึ่ง เขายังคงเป็นคู่หูกับนักข่าวโฮปที่ทำงานเข้ากันได้ดีเยี่ยม
เมื่อจองกุกและแทฮยองไปถึงศาลเจ้าบนภูเขา ก็ได้รับจดหมายตอบกลับใต้ฐานรูปปั้นเทพเจ้าในที่เดิมๆ ... นัมจุนบอกเนื้อในจดหมายว่าเขาต้องไปประชุมที่ประเทศญี่ปุ่นนานเสียหน่อย...จึงไม่สามารถเขียนจดหมายมาให้ได้ในช่วงนี้
“อา....น่าอิจฉาชะมัด ชีวิตมันไปได้ดีจริงๆเลยว่ะ” แทฮยองทำหน้ามุ่ย พลางเกาหัว
“มันได้ไปถึงญี่ปุ่น...ส่วนเราก็น่าจะหาเวลาไปเที่ยวบ้างเหมือนกันนะ” จองกุกหันกลับมายิ้มอ่อนๆให้แทฮยอง เด็กหนุ่มทั้งสองเดินลงบันไดศาลเจ้าอย่างช้าๆ....แทฮยองคิดถึงคำพูดเมื่อครู่อย่างตื่นเต้น...ใช่สิ....เขาอยากไปเที่ยวบ้าง
“ชวนจีมินไปด้วยสิ” แทฮยองพูดขึ้น
“แน่นอนอยู่แล้ว...มึงก็ชวนคุณยุนกิไปสิ”
“แล้วพี่จิน....”
“หึ!....มึงไม่ต้องชวนมันไปด้วยเลยนะ” จองกุกทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างไม่พอใจ...จะอีกกี่ปี เขากับจินก็คงเข้ากันไม่ได้...
........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
แซ่ด แซ่ด... เสียงไม้กวาดกำลังโกยใบไม้สีเหลืองที่แห้งเหี่ยวกองรวมกัน...จีมินกำลังกวาดใบไม้ที่พากันร่วงโรยตามฤดูกาล ใบหน้าหวานเงยหน้ามองยอดไม้ที่เหลือแต่กิ่งก้านกับใบไม้สีเหลืองที่เหลือหรอมแหรม...
“ฤดูใบไม้ร่วงมาแล้วสิน๊า”
ปาร์คจีมิน... เด็กหนุ่มที่ยังคงเชื่อมั่นในความรักต่อจองกุก จีมินคนเดิมที่ยังคงอ่อนโยนแต่เข้มแข็ง...หากจะเปลี่ยนไปก็เพียงแค่ร่างบางที่ผอมลง ดวงตาคู่เรียวแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเจืออ่อนๆพองามตัดกับผิวขาวน้ำนม...ชีวิตของจีมินไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากนัก หากแต่ร่างบางก็พึงพอใจในทุกวันนี้...ชีวิตที่แสนสงบและรู้สึกมั่นคงปลอดภัยเมื่อมีจองกุก ก็น่าจะเพียงพอแล้วนี่นา....
ความแน่นอนก็คือความไม่แน่นอน...จีมินอาจจะลืมสัจธรรมนี้ไปเสียสนิท
พระเจ้าอาจจะกลั่นแกล้งเพื่อพิสูจน์หัวใจคนเราครั้งหนึ่งได้...แต่ก็ใช่ว่าพระเจ้าจะลงโทษเราซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้....
ดวงชะตาหรือความบังเอิญ...กำลังย่างกรายเข้ามาทักทายพวกเขาอีกครั้ง...คงมีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้....ว่าเมื่อไร
“จองกุก...กลับมาแล้วหรอ” จีมินส่งยิ้มหวานให้คนรัก...จองกุกยิ้มอบอุ่นกลับคืน เขาถอดเสื้อคลุมออกแล้วปกไหล่จีมิน
“จีมิน...ทำไมออกมาตากลมแบบนี้...มันหนาวแล้วนะ เดี๋ยวไม่สบายหรอก” จีมินส่ายหน้าเชิงว่าไม่เป็นไร
จองกุกแย่งไม้กวาดออกมาจากมือเล็ก...แล้วดันหลังให้จีมินรีบกลับเข้าบ้านไปพักผ่อน...ส่วนเจ้าตัวก็กวาดซากใบไม้ที่เหลืออย่างคล่องแคล่ว....
จีมินหันกลับมานั่งลงกอดเข่าตรงชานบ้านมุมโปรดของทั้งเขาและจองกุก... จองกุกยังคงดีกับเขา...เมื่อก่อนที่เป็นอย่างไร วันนี้ก็ยังคงเป็นอย่างนั้น...รอยยิ้มผุดขึ้นเล็กๆบนใบหน้า....
อยากรักจองกุกแบบนี้ไปนานๆจัง...ไม่สิ ตลอดไปเลย
“จีมิน....” จองกุกยังคงกวาดใบไม้แห้งกองเบ้อเริ่มพลางขานชื่อคนรัก
“หืม?”
“เราไปเที่ยวกันนะ...” ชายหนุ่มเงยหน้ามองคนรักด้วยรอยยิ้มที่เห็นฟันกระต่าย ดวงตาคู่โตเป็นประกายด้วยความสุข
“เที่ยวหรอ?? ...นั่นสินะ เราไม่ได้ไปไหนกันมานานมากแล้ว...” จีมินครุ่นคิด
“ไปโซลกันนะ??” ตั้งแต่จองกุกมายังห้วงอดีต...เขายังไม่มีโอกาสได้เห็นกรุงโซลในยุคนี้เลย...แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว
จีมินยังไม่ทันได้ตอบรับ...ในขณะเดียวกัน บุรุษไปรษณีย์ก็มาตะโกนเพื่อให้ไปรับจดหมายที่หน้าประตูรั้ว...
จ่าหน้าซอง....ถึง ปาร์ค จี มิน ...จาก อิม แจ บอม
“พี่แจบอม” จีมินอ่านชื่อด้วยความตกตะลีง....คนๆนั้น....ส่งจดหมายถึงเขา....
ไม่จริงน่า....เรื่องโกหก...ไม่ใช่หรอกน่า....
จีมินพลิกหน้าซองกลับไปมาอย่างไม่เชื่อตาตัวเอง....มือเล็กเริ่มสั่นเทา...ความรู้สึกหวาดกลัว ดีใจ ตกใจ หรือเสียใจกันนะ
หน้าซองจดหมาย...เขียนชื่อที่อยู่ของร่างบางอย่างถูกต้อง...แจบอม ส่งจดหมายมาจาก มหาวิทยาลัยโซล....
โซล....
โซลงั้นหรอ??....
ร่างบางกำจดหมายแน่น......แม้แต่ความกล้าที่จะเปิดอ่านยังไม่มีเลย......คนๆนั้นกลับเข้ามาในชีวิตเขาได้ยังไง
ลางสังหรณ์กับเรื่องราวร้ายๆกำลังเริ่มก่อตัวในหัวใจของจีมินทีละน้อย........
“จีมินครับ” จองกุกเดินมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
“หะ...หืม...วะ ว่าไง จองกุก”
“ชั้นเรียกชื่อนายหลายครั้งแล้ว....เหม่ออะไรอยู่หรอ หื้ม?” จองกุกเข้าสวมกอดร่างบางจากข้างหลัง
“เอ่อออ....เปล่าๆ มะ..ไม่มีอะไร” ท่าทางร้อนรนของจีมินทำให้จองกุกรู้สึกผิดสังเกตแต่เขาไม่ได้ถามซักไซร้ใดๆ
“สรุปเราไปเที่ยวโซลกันนะ” จองกุกพูด
“ชั้น....ไม่อยากไปโซลแล้ว”
“ทำไมล่ะ....โซลน่ะดีที่สุดแล้วนะ ไปกันเถอะจีมิน...ชั้นจะดูแลนายอย่างดีเลย” จองกุกหอมแก้มร่างบางเมื่อพูดจบ
ใบไม้ใบสุดท้ายถูกสายลมหนาวพัดจากหลุดจากต้นไม้ใหญ่ ล่องลอยในเวหาแสนเปล่าเปลี่ยวเคว้งคว้าง...
เริ่มต้นฤดูใบไม้ร่วง วันที่ 30 กันยายน 1965
TO BE CONTINUED
แนะนำเรื่อง
INTRO SEASON2
ฤดูใบไม้ร่วง ปี 1965
จอนจองกุก เด็กหนุ่มรูปงามผู้มาจากอนาคตในปี 2015 อาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆที่ไม่ห่างจากพูซานมากนัก เมื่อหลายปีก่อน เมื่อโชคชะตาเล่นตลกกับพวกเขา...ใช่แล้วล่ะ ต้องเรียกว่า”พวกเขา” สิถึงจะถูก ....คิมแทฮยอง เพื่อนแท้คนเดียวที่นี่ที่ตกกระไดพลอยโจนหลงยุคมาพร้อมจองกุก....เด็กหนุ่มทั้งสองอยู่ที่นี่มาได้ 5 ปีแล้ว
“จองกุก!!!! ไอ้ชั่ว ...ไอ้ %^$98wr)+$%”
“อย่าเพิ่งด่า...มึงรีบเปิดไพ่เร็วๆเลย”
“มึงมันขี้โกง...ถ้ากูเล่นแพ้ กูไม่จ่ายเงินให้แน่ๆไอ้จองกุก”
เสียงตะโกนด่าจากปากแทฮยอง เป็นที่ชินชาสำหรับคนในหมู่บ้านนี้เสียแล้ว ...เด็กหนุ่มนักสำรวจเส้นทางจากโซล ที่ชาวบ้านต่างรู้จักและเอ็นดูพวกเขาเหมือนลูกหลาน (เพราะแทฮยองเที่ยวไปออดอ้อนคนเฒ่าคนแก่เสียทั่วหมู่บ้าน) บัดนี้ เส้นทางเดินไปศาลเจ้ากลายเป็นถนนตัดใหม่ที่สร้างจนแล้วเสร็จเมื่อหลายปีก่อน...หน้าที่ของนักสำรวจเส้นทางจอมปลอมของพวกเขาจึงยุติลงไปด้วย
จอนจองกุก...กลายเป็นนักเปียโนที่ถูกกล่าวขนานนาม จนหาตัวจับได้ยาก ...ในปีหนึ่งๆจองกุกสามารถหาเงินได้ไม่น้อยจากการถ่ายทอดบทเพลงที่มีท่วงทำนองสดใหม่ ไพเราะจับใจ และฟังดูลึกลับน่าสนเท่ห์ในเวลาเดียวกัน
คิมแทฮยอง...กลายเป็นขวัญใจสาวน้อยใหญ่และหนุ่มๆประจำหมู่บ้าน ไม่มีใครไม่รู้จักเขาที่มาพร้อมหมวกบนเรือนผมสีน้ำตาลเข้ม พร้อมรอยยิ้มแสนสดใส ดูขี้เล่น ...ภาษาอังกฤษที่เรียนมาเกรดต่ำเตี้ยเรี่ยดินในยุคนั้น กลับมีประโยชน์มหาศาลในยุคนี้เสียได้ (นอกจากหมอจินแล้ว คนในหมู่บ้านก็แทบไม่รู้ภาษาอังกฤษกันเลยน่ะสิ) ... แทฮยองเป็นล่ามให้ทหารอเมริกันและมิชชันนารี่ที่ผ่านมาแถวนี้ ...บางวันก็สอนภาษาอังกฤษให้เด็กๆในโบสถ์
“วันนี้จะไปศาลเจ้ารึป่าววะ...” แทฮยองถามขึ้น
“ไปสิ...กูว่านัมจุนมันคงส่งจดหมายตอบกลับมาแล้วล่ะ” จองกุกตอบในขณะที่เก็บสำรับไพ่
คิมนัมจุน...เพื่อนแท้เพื่อนตายอีกคน ที่นับว่าโชคดีสุดชีวิต...เขายังคงอยู่ในที่ๆควรอยู่ซึ่งเป็นยุคของเขา...นัมจุนคือเพื่อนในมิติคู่ขนาน ที่ตอนนี้เป็นนักข่าวสายแข็งในวงการสื่อคนหนึ่ง เขายังคงเป็นคู่หูกับนักข่าวโฮปที่ทำงานเข้ากันได้ดีเยี่ยม
เมื่อจองกุกและแทฮยองไปถึงศาลเจ้าบนภูเขา ก็ได้รับจดหมายตอบกลับใต้ฐานรูปปั้นเทพเจ้าในที่เดิมๆ ... นัมจุนบอกเนื้อในจดหมายว่าเขาต้องไปประชุมที่ประเทศญี่ปุ่นนานเสียหน่อย...จึงไม่สามารถเขียนจดหมายมาให้ได้ในช่วงนี้
“อา....น่าอิจฉาชะมัด ชีวิตมันไปได้ดีจริงๆเลยว่ะ” แทฮยองทำหน้ามุ่ย พลางเกาหัว
“มันได้ไปถึงญี่ปุ่น...ส่วนเราก็น่าจะหาเวลาไปเที่ยวบ้างเหมือนกันนะ” จองกุกหันกลับมายิ้มอ่อนๆให้แทฮยอง เด็กหนุ่มทั้งสองเดินลงบันไดศาลเจ้าอย่างช้าๆ....แทฮยองคิดถึงคำพูดเมื่อครู่อย่างตื่นเต้น...ใช่สิ....เขาอยากไปเที่ยวบ้าง
“ชวนจีมินไปด้วยสิ” แทฮยองพูดขึ้น
“แน่นอนอยู่แล้ว...มึงก็ชวนคุณยุนกิไปสิ”
“แล้วพี่จิน....”
“หึ!....มึงไม่ต้องชวนมันไปด้วยเลยนะ” จองกุกทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างไม่พอใจ...จะอีกกี่ปี เขากับจินก็คงเข้ากันไม่ได้...
........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
แซ่ด แซ่ด... เสียงไม้กวาดกำลังโกยใบไม้สีเหลืองที่แห้งเหี่ยวกองรวมกัน...จีมินกำลังกวาดใบไม้ที่พากันร่วงโรยตามฤดูกาล ใบหน้าหวานเงยหน้ามองยอดไม้ที่เหลือแต่กิ่งก้านกับใบไม้สีเหลืองที่เหลือหรอมแหรม...
“ฤดูใบไม้ร่วงมาแล้วสิน๊า”
ปาร์คจีมิน... เด็กหนุ่มที่ยังคงเชื่อมั่นในความรักต่อจองกุก จีมินคนเดิมที่ยังคงอ่อนโยนแต่เข้มแข็ง...หากจะเปลี่ยนไปก็เพียงแค่ร่างบางที่ผอมลง ดวงตาคู่เรียวแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเจืออ่อนๆพองามตัดกับผิวขาวน้ำนม...ชีวิตของจีมินไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากนัก หากแต่ร่างบางก็พึงพอใจในทุกวันนี้...ชีวิตที่แสนสงบและรู้สึกมั่นคงปลอดภัยเมื่อมีจองกุก ก็น่าจะเพียงพอแล้วนี่นา....
ความแน่นอนก็คือความไม่แน่นอน...จีมินอาจจะลืมสัจธรรมนี้ไปเสียสนิท
พระเจ้าอาจจะกลั่นแกล้งเพื่อพิสูจน์หัวใจคนเราครั้งหนึ่งได้...แต่ก็ใช่ว่าพระเจ้าจะลงโทษเราซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้....
ดวงชะตาหรือความบังเอิญ...กำลังย่างกรายเข้ามาทักทายพวกเขาอีกครั้ง...คงมีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้....ว่าเมื่อไร
“จองกุก...กลับมาแล้วหรอ” จีมินส่งยิ้มหวานให้คนรัก...จองกุกยิ้มอบอุ่นกลับคืน เขาถอดเสื้อคลุมออกแล้วปกไหล่จีมิน
“จีมิน...ทำไมออกมาตากลมแบบนี้...มันหนาวแล้วนะ เดี๋ยวไม่สบายหรอก” จีมินส่ายหน้าเชิงว่าไม่เป็นไร
จองกุกแย่งไม้กวาดออกมาจากมือเล็ก...แล้วดันหลังให้จีมินรีบกลับเข้าบ้านไปพักผ่อน...ส่วนเจ้าตัวก็กวาดซากใบไม้ที่เหลืออย่างคล่องแคล่ว....
จีมินหันกลับมานั่งลงกอดเข่าตรงชานบ้านมุมโปรดของทั้งเขาและจองกุก... จองกุกยังคงดีกับเขา...เมื่อก่อนที่เป็นอย่างไร วันนี้ก็ยังคงเป็นอย่างนั้น...รอยยิ้มผุดขึ้นเล็กๆบนใบหน้า....
อยากรักจองกุกแบบนี้ไปนานๆจัง...ไม่สิ ตลอดไปเลย
“จีมิน....” จองกุกยังคงกวาดใบไม้แห้งกองเบ้อเริ่มพลางขานชื่อคนรัก
“หืม?”
“เราไปเที่ยวกันนะ...” ชายหนุ่มเงยหน้ามองคนรักด้วยรอยยิ้มที่เห็นฟันกระต่าย ดวงตาคู่โตเป็นประกายด้วยความสุข
“เที่ยวหรอ?? ...นั่นสินะ เราไม่ได้ไปไหนกันมานานมากแล้ว...” จีมินครุ่นคิด
“ไปโซลกันนะ??” ตั้งแต่จองกุกมายังห้วงอดีต...เขายังไม่มีโอกาสได้เห็นกรุงโซลในยุคนี้เลย...แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว
จีมินยังไม่ทันได้ตอบรับ...ในขณะเดียวกัน บุรุษไปรษณีย์ก็มาตะโกนเพื่อให้ไปรับจดหมายที่หน้าประตูรั้ว...
จ่าหน้าซอง....ถึง ปาร์ค จี มิน ...จาก อิม แจ บอม
“พี่แจบอม” จีมินอ่านชื่อด้วยความตกตะลีง....คนๆนั้น....ส่งจดหมายถึงเขา....
ไม่จริงน่า....เรื่องโกหก...ไม่ใช่หรอกน่า....
จีมินพลิกหน้าซองกลับไปมาอย่างไม่เชื่อตาตัวเอง....มือเล็กเริ่มสั่นเทา...ความรู้สึกหวาดกลัว ดีใจ ตกใจ หรือเสียใจกันนะ
หน้าซองจดหมาย...เขียนชื่อที่อยู่ของร่างบางอย่างถูกต้อง...แจบอม ส่งจดหมายมาจาก มหาวิทยาลัยโซล....
โซล....
โซลงั้นหรอ??....
ร่างบางกำจดหมายแน่น......แม้แต่ความกล้าที่จะเปิดอ่านยังไม่มีเลย......คนๆนั้นกลับเข้ามาในชีวิตเขาได้ยังไง
ลางสังหรณ์กับเรื่องราวร้ายๆกำลังเริ่มก่อตัวในหัวใจของจีมินทีละน้อย........
“จีมินครับ” จองกุกเดินมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
“หะ...หืม...วะ ว่าไง จองกุก”
“ชั้นเรียกชื่อนายหลายครั้งแล้ว....เหม่ออะไรอยู่หรอ หื้ม?” จองกุกเข้าสวมกอดร่างบางจากข้างหลัง
“เอ่อออ....เปล่าๆ มะ..ไม่มีอะไร” ท่าทางร้อนรนของจีมินทำให้จองกุกรู้สึกผิดสังเกตแต่เขาไม่ได้ถามซักไซร้ใดๆ
“สรุปเราไปเที่ยวโซลกันนะ” จองกุกพูด
“ชั้น....ไม่อยากไปโซลแล้ว”
“ทำไมล่ะ....โซลน่ะดีที่สุดแล้วนะ ไปกันเถอะจีมิน...ชั้นจะดูแลนายอย่างดีเลย” จองกุกหอมแก้มร่างบางเมื่อพูดจบ
ใบไม้ใบสุดท้ายถูกสายลมหนาวพัดจากหลุดจากต้นไม้ใหญ่ ล่องลอยในเวหาแสนเปล่าเปลี่ยวเคว้งคว้าง...
เริ่มต้นฤดูใบไม้ร่วง วันที่ 30 กันยายน 1965
TO BE CONTINUED
อัปเดตล่าสุด
06 ต.ค. 2561 18:48 น.
รีวิว (0)
ธัญเหมาเหมา
ปลดล็อกทุกตอน ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ได้ปลดล็อกจนถึงตอนล่าสุด
ตอนนิยาย (17)
- #1EP.2.1 ระหว่างจอนจองกุกกับอิมแจบอม
- #2EP.2.2 มาจากอดีต-มาจากอนาคต
- #3EP.2.3 SAVE ME
- #4EP.2.4 ปล่อยมือ
- #5EP.2.5 ชะตาชีวิตของคิมนัมจุน part.1
- #6EP.2.6 ชะตาชีวิตของคิมนัมจุน part.2
- #7EP.2.7 ชะตาชีวิตของคิมนัมจุน part.3
- #8EP.2.8 พร้อมหน้าพร้อมตา
- #9EP.2.9 ก่อนถึงวันเกิดของจีมิน
- #10EP.2.10 ช่วงวิกฤต
- #11*TALK
- #12EP.2.11 Begin
- #13- ไรท์กลับมาแล้วค่ะ-
- #14EP.2.12 Boy meets Evil
- #15EP.2.13 First Love
- #16EP.2.14 Don’t Leave Me
- #17EP.2.15 The truth untold
